Twentymom.nl
Bevalling Persoonlijk

Mijn bevalling van Melle

Omdat ik dol ben op het lezen van bevallingsverhalen van anderen heb ik ook de mijne opgeschreven en wil ik deze graag met jullie delen. Voor mij was het een bevalling en ervaring voor in de boekjes en kijk ik er nog steeds met een heel warm en fijn gevoel op terug. 

Het hele verhaal begint 7 januari 2015, wanneer ik mijn wekelijkse controle heb bij de verloskundige. Mijn bloeddruk is al maanden keurig rond de 115/80-120/85 maar dit keer werd er 140/80 gemeten. Ik was op de fiets en we waren een beetje aan de late kant vertrokken, dus ik had een beetje doorgefietst en dat was een goede verklaring voor de verloskundige waarom de bovendruk ineens zo gestegen was. Verder was er weinig bijzonders en verzekerde de verloskundige me ervan dat we elkaar de week erop gewoon weer zouden zien. Zwanger en al voor de duidelijkheid. ’s Avonds begon het ineens wat te rommelen en had ik wat harde buiken, niet pijnlijk, maar gewoon een beetje een ongemakkelijk gevoel. Dit hield ’s nachts wel een beetje aan, maar uiteindelijk ben ik gewoon in slaap gevallen. Donderdag was het weer rustig en had ik af en toe een harde buik, maar dit was verder niet erg spannend.

Vrijdag ochtend (9 januari) werd ik om ongeveer 8:00 uur wakker nadat ik heerlijk geslapen had ’s nachts. Ik had wat buikpijn die vervelender was dan alles wat ik hiervoor gevoeld had. Was dit het? Ik timede wat, maar het was onregelmatig en de duur van de ‘wee’ leek nergens op. Ik besloot lekker te gaan douchen en aan mijn dag te beginnen. Ik had immers nog een essay te schrijven. Onder de douche brak het feest los en al snel klom ik gewikkeld in twee handdoeken weer in bed. Na weer een poosje timen leek het nog steeds helemaal nergens op en bedacht ik dat het misschien wel handig was om me gewoon lekker aan te kleden en naar de huiskamer te gaan. Na het aankleden belandde ik op een yogamatje op de vloer en timede ik de weeën die ondertussen wel aardig irritant geworden waren. Na een kleine 45 minuten leek er enige regelmaat in te zitten en liet ik Reinoud de verloskundige bellen. Ik was als de dood dat ik hem voor niets zou hebben laten bellen, maar nam liever het zekere voor het onzekere. Als ze voor niets zou komen hadden we tenminste koffie in huis.

Om 11:00 uur werd dus de verloskundige gebeld en om 11:30 uur stond ze op de stoep. Toen moest natuurlijk de broek uit om even te kijken of ik misschien al een beetje ontsluiting zou hebben, want verder kon ze er niks over zeggen. Ze vond dat we netjes getimed hadden en dat het inderdaad al ergens op begon te lijken. Een paar vingers verder verkondigde ze heel blij dat ik al op 7 centimeter ontsluiting zat en dat ze dus niet meer wegging. Meteen werd de kraamzorg gebeld en ook die arriveerde niet veel later om twaalf uur. Ondertussen werd alles klaargemaakt voor het grote werk en dirigeerde ik iedereen langs de stapeltjes babykleding, hydrofielluiers om maar te zorgen dat de baby in ieder geval de juiste kleding aankreeg en niet mijn mooiste hydrofielen verpest zouden worden door de bevalling. Na die vingers in mijn onderste begon voor mij het echte werk, want door het toucheren werden de weeën meteen heftiger. De laatste drie centimeters waren ook zo verstreken en om één uur werden mijn vliezen gebroken en mocht ik gaan persen.

Het persen was even wennen en ik moest er inderdaad ook even inkomen en over het eerste stuk heb ik ook absoluut niets te klagen. Al vrij snel kwam er een kruintje in zicht en werd er een wandspiegel ergens vandaan getoverd zodat ik hem zelf ook kon zien. Tussen de weeën door kon ik ook met mijn eigen vingers even voelen wat er zich daaronder allemaal afspeelde en al snel hing er een half hoofd buiten boord. Toen bleek dat de baby niet helemaal recht met het hoofd in het geboortekanaal zat en dit stuk ging dus even wat langer duren en zou even wat meer pijn gaan doen. Hier kan ik heel kort over zijn: dat deed het. Ik heb denk ik wel acht keer gehoord dat de baby bij de volgende wee geboren zou worden, maar hij kwam maar niet. Hij bleef hangen met zijn oortjes en dat brandde verschrikkelijk. Ondertussen nam de kracht van de persweeën een beetje af en begon ik mijn eerste angsten uit te slaan. In mijn hoofd werd er al een brancard binnengebracht en zou ik afgevoerd worden met een half geboren hoofd tussen mijn benen. Die gedachte zorgde er uiteindelijk wel voor dat ik doorzette. Ik heb namelijk wel honderd keer geroepen dat ik gewoon wilde slapen, dat ik moe was en ze me met rust moesten laten. Maar dat kon niet. Ook werd er telkens met een apparaatje de hartslag van de baby gezocht (die baby was dus echt niet onder de indruk) en dat zenuwachtige gedoe maakte me ook wel een beetje gek. Uiteindelijk heb ik met het laatste beetje kracht de baby eruit weten te persen, heb ik hem helemaal zelf gepakt en lag er een heerlijk warm en nat mannetje op mijn borst te huilen. De euforie.

Om 14:20 uur werd ons zoontje Melle geboren na een bevalling die voor mijn gevoel dus pas omstreeks 11:00 begonnen was. Ik kijk echt met trots terug op deze turbo bevalling en zou ervoor tekenen als de rest van mijn potentiële kroost ook zo geboren mag worden. Reinoud heeft ons van elkaar ontkoppeld nadat de navelstreng gestopt was met kloppen (dat voelt echt idioot trouwens, zo’n kloppende streng op je buik). Ons nieuwe vriendje werd nadat we heerlijk naakt hebben geknuffeld (zowel ik en Reinoud hebben lekker huid-op-huid contact met hem gehad en dit had ik ook zo gewenst) goedgekeurd en gewogen: 3030 gram schoon aan de haak. De meting werd uitgesteld tot het eerste badje zodat het strekken van zijn beentjes niet geforceerd zou worden, maar Melle werd geschat op ongeveer 48 cm.
De placenta was er ook in een paar tellen uit en ik kreeg voor de sier nog even een mooie hechting in m’n poes. Dan herstelt het scheurtje namelijk sneller en mooier, dus daar deden we het voor. Om nou op je 21e verminkt te zijn voor het leven (woorden van de verloskundige) leek me ook niet echt wat.

Daarna hebben we Melle zelf verzorgd en aangekleed. Tijdens mijn laatste paar centimeters ontsluiting moesten er dus nog een paar kleertjes tevoorschijn getoverd worden (want mevrouw had natuurlijk nog geen complete vluchttas klaar), er hingen nog hydrofielluiers aan het wasrek te drogen (die konden gelijk weer in de wasmachine, haha) en toen kon het grote genieten beginnen. Niet heel lang hierna hebben we onze ouders opgebeld om te vertellen wat zich de vorige paar uurtjes in ons huis had afgespeeld, want die hadden we van tevoren maar niet op de hoogte gebracht. Nietsvermoedend kregen ze de vraag of ze die avond zin hadden om langs te komen voorgeschoteld, waarop een nogal verontwaardigde reactie volgde, want hoezo? Verrassing, want ik had zojuist even hun kleinzoon op de wereld gezet!

Ik ben echt super trots op mezelf dat ik dit helemaal zonder hulpmiddelen en zonder pijnbestrijding én thuis in onze eigen slaapkamer met één verloskundige en één kraamhulp voor elkaar heb gekregen in een paar uurtjes tijd. Doe mij er zo nog maar een (paar). 😉

Liefs, Jennifer

You Might Also Like...

No Comments

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.