Twentymom.nl
Zwanger Zwangerschap

Het eerste trimester

Wanneer je mensen vertelt dat je zwanger bent volgt vaak direct een vraag over hoe het gaat en hoe je je voelt. Inmiddels is ook mijn zwangerschap openbaar, maar heb ik nog vrij weinig verteld over hoe het met me gaat. Nu het eerste trimester erop zit wil ik wel even een boekje opendoen over de afgelopen maanden en zal ik vertellen hoe ik ditmaal het eerste trimester ervaren heb.

ZWANGER!

Op 16 november was daar het moment dat de zwangerschapstest positief werd. Twee mooie roze strepen kwamen tevoorschijn. Reinoud en ik deden de test samen in de ochtend en ook Melle was erbij. En dan? Dan ga je gewoon over op de orde van de dag. Maar dan zwanger. Oh maar wacht even, want dit is even heel raar hoor, want hoe doe je dat ook alweer, zwanger zijn? Het hele circus begint natuurlijk weer en alles wat ik mij voorgenomen had te doen bij een nieuwe zwangerschap moet dan nu uitgevoerd gaan worden. Een foto met DE TEST bijvoorbeeld! Hup, meteen maken voordat je het vergeet en het staafje in de prullenbak is verdwenen. Ik ga het internet op om te zoeken naar een leuk jurkje waarin ik mijn buikfoto’s wil gaan maken om de groei van mijn buik weer vast te kunnen leggen voor in een fotoboek. En dan begint ook het onzekere gevoel de kop op te steken, want het is nog zo pril en er kan nog zoveel misgaan! Even de voorraad tampons en maandverband checken voor de zekerheid.

4+1, 4+2, 4+3

De eerste weken, wat zeg ik, dagen kruipen voorbij. Maar iedere dag is er weer één voorbij de dag dat ik in alle waarschijnlijkheid ongesteld had moeten worden. Na een kleine week durf ik me aan te melden voor de verloskundige, de kraamzorg en voor Moeders voor Moeders en wil ik het zwanger zijn omarmen. Ik wil zwangere dingen doen en deze regeldingen horen er ook bij. Ik koop een leuk rompertje en een legging die ik in een cadeaupapiertje in mijn nachtkastje leg bij wijze van mascotte. En ook koop ik een super leuk setje van een vriendin die van haar babykleertjes af wilde, waar ik een paar bijpassende slofjes bij brei. Voor Melle zoek ik een shirt waarop staat dat hij grote broer wordt, hoe kneuterig ik het eigenlijk vind, ik wil het.

Ziek, zwak, zwanger en misselijk

zittend pannenkoeken bakken

Na een ruime week begint de happy preggo stemming om te slaan. Waar ik misschien niet helemaal op gerekend had omdat ik bij Melle nergens last van heb gehad, gebeurde dit keer toch. Ik werd misselijk en liep de hele dag door te kokhalzen. Mijn eetlust verdween als sneeuw voor de zon en mijn energie was ver te zoeken. We zitten midden in de sinterklaasperiode en ik kan de geur van pepernoten niet uitstaan en word beroerd van de simpelste dingen. Het ronddraaiende vliegtuig van Stef Stuntpiloot zorgt er al voor dat ik weer kotsmisselijk gestrekt op de bank eindig en zelfs de herhaaldelijke handeling van het haken of breien maakt me misselijk.
Al snel kan ik alleen nog maar heel specifieke dingen eten zonder er kotsmisselijk van te worden (frikandelbroodjes, saucijzenbroodjes, croissants, enkele fruitsoorten en groenten bij het avondeten gaan er gelukkig ook wel in, slagroomijs van de aldi, pannenkoeken en tosti’s) en zijn de dingen die ik uit dagelijkse gewoonte eet al snel een no-go. Eten en drinken wordt een dagelijkse strijd, een zoektocht naar dingen die wel naar binnen gaan, en binnen blijven. Want op den duur begin ik ook over te geven wat naarmate de weken vorderen steeds erger wordt. Van alleen ‘s ochtends naar ook willekeurige momenten op de dag.
Ook krijg ik last van een lage bloeddruk, wat ook wel eens de katalysator kon zijn van de misselijkheidsklachten, waardoor ik steeds bijna flauwval als ik bijvoorbeeld te lang sta in de keuken of onder de douche. Zo worden ook enkele simpele dagelijkse dingen als een broodje smeren voor zoonlief (ik hoef er immers zelf geen), eten koken en douchen een zware marathon. En ben ik ook nog eens heel erg veel MOE.

Eerste keer verloskundige

Op 8 december gingen we voor het eerst naar de verloskundige voor het intakegesprek en daarbij zouden we ook een vitaliteitsecho krijgen. Door de verhuizing naar een andere stad zitten we deze keer weer bij een andere praktijk, maar gelukkig is er tijdens het gesprek meteen een klik tussen de verloskundige en ons. Daarna mag ik gaan liggen voor een (THANK GOD) uitwendige echo en zien we een mooi knipperend hartje van precies één baby. Het is fijn om zo vroeg in de zwangerschap de bevestiging te hebben dat de baby het goed doet voor het termijn, en om ook te weten dat het er vooralsnog gewoon één is. Door de misselijkheid die al zo vroeg in de zwangerschap begon heb ik wel eens gedacht aan de mogelijkheid dat het een tweelingzwangerschap zou kunnen zijn.

De termijnecho

Precies een maand later op 8 januari, een dag voor de derde verjaardag van Melle, mochten we terugkomen voor de termijnecho. Een kleine week ervoor had ik een bijeenkomst gehad van Centering Pregnancy en omdat ik nog te kort zwanger was om het hartje te kunnen vinden kreeg ik een korte echo. Ik wist dus al dat het goed gegroeid was ten opzichte van het boontje wat we een maand ervoor hadden gezien, alleen de officiële meting zou nog gedaan moeten worden. Volgens de berekening zou ik op dat moment 11+4 weken zwanger zijn, maar het kindje werd keer op keer gemeten op 12+6. We werden bijna een hele week vooruitgeplaatst in de zwangerschap en het einde van het eerste trimester kwam er gauw aan. Met weer een paar mooie echoplaatjes van een zeer vitaal kindje op zak gingen we er weer vol frisse moed tegenaan.

Buikgriep!

In de 14e week, toen ik ruim 13 weken zwanger was, kreeg ik de heersende buikgriep. Dat kon er ook nog wel even bij. Ik dacht echt dat ik gek werd en heb gejankt van frustratie. Ik kon merken aan mijn lichaam dat de reserves behoorlijk op waren na de afgelopen weken en dat zo’n buikgriep erbij de spreekwoordelijke druppel was. Ik nam me voor om alsnog om medicijnen te gaan vragen als de klachten na de buikgriep aan zouden houden, want ik kon echt niet meer. Het is me gelukkig wel gelukt om niet teveel uit te drogen en aan het einde van de derde dag weer en stijgende lijn in te zetten richting herstel.

Al met al vond ik de afgelopen twee maanden toch vrij heftig. Voor de buikgriep was ik al wat afgevallen en door de buikgriep was er nog een keer 2,5 kilo verdwenen en van het kleine buikje wat ik begon te krijgen was bijna niks meer over. Op naar het tweede trimester dat hopelijk wat beters voor ons in petto heeft.

You Might Also Like...

4 Comments

  • Reply
    Daisy
    2 februari 2018 at 20:27

    Het eerste trimester is qua kwaaltjes zwaar! Tweede wordt vast beter! Is bij mij in beide gevallen zo geweesf

    • Reply
      Jennifer
      5 februari 2018 at 08:54

      Dat is gelukkig nu ook zo aan het verlopen!

  • Reply
    Joanne
    2 februari 2018 at 23:14

    Gaaf en knap hoe je het verteld. Ik begrijp dat het moeilijk kan zijn en duim met je mee voor een beter tweede trimester !

  • Reply
    The lemon kitchen
    3 februari 2018 at 16:35

    Leuk !

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.