Twentymom.nl
Bevalling Zwanger Zwangerschap

Waarom ik voor een thuisbevalling koos

Er komt een moment tijdens je zwangerschap waarop de verloskundige je vraagt waar en hoe je wilt bevallen. Dankzij mijn lichtelijk ongezonde afkeer voor ziekenhuizen wist ik al snel waar ik het allerliefst mijn baby op de wereld wilde zetten. Ik zou thuis bevallen was mijn besluit.

Natuurlijk maakte ik die keuze niet alleen op basis van een negatief gevoel, maar heb ik er wel het een en ander over opgezocht, erover gesproken met de verloskundige en medepuffers op de cursus en natuurlijk ook met Reionud. Uiteindelijk maakte ik dus het weloverwogen besluit om thuis te willen bevallen, met in mijn achterhoofd dat ik alsnog in het heetst van de strijd zou kunnen roepen om me toch af te voeren naar het ziekenhuis.

Maar het probleem is dat ik een negatieve associatie heb met het ziekenhuis. In het ziekenhuis ben je patiënt en zo voel(de) ik me niet, want ik ben een gezonde jonge vrouw die een baby gaat baren. In mijn hoofd past dit dus niet in het plaatje. Ook had ik vertrouwen in mijn lichaam dat het goed zou komen en dat het me zou lukken om de baby eruit te werken. Idealiter zonder hulpstukken en pijnbestrijding. Die zijn toch nog een stapje verder weg als je nog lekker in je eigen slaapkamer ligt. In het ziekenhuis, waar al die martelwerktuigen voor handen zijn, schijnen ze toch iets sneller in te grijpen. En dat ingrijpen is natuurlijk enorm fijn als de baby het ook daadwerkelijk moeilijk heeft, maar niet nodig als de voornaamste reden is dat de gynaecoloog graag nog om 17:00 uur bij vrouw en kinderen aan tafel aanschuift.

Bovendien las ik dat het belangrijk is om je tijdens de bevalling te ontspannen. Inmiddels kan ik beamen dat dit ook echt zo is. En waar lig je nou lekkerder dan in je eigen bed, in je eigen omgeving met je eigen spulletjes? Oh ja! Ik vond het echt heerlijk dat ik niet in de weeën de deur nog uit hoefde, en een bevaltaxi te moest (laten) bellen naar het ziekenhuis bij gebrek aan een eigen auto. En dat ik tot het laatste moment nog kon twijfelen over het eerste pakje dat Melle aan zou krijgen en tijdens mijn bevalling de post nog even kon openen. Ik vond het echt heerlijk om in mijn eigen slaapkamer te liggen en niet in een onpersoonlijke bevalkamer waar de vacuümpomp al naar je ligt te loeren. Evenals de co-assistent die toevallig net die dag is begonnen en nog wat onwennig naar je staat te kijken omdat het lijkt alsof er een walvis op het droge ligt te spartelen.

En natuurlijk had ik een droombevalling en waren er zo goed als geen complicaties. Ik heb me ook wel eens afgevraagd hoe het zou zijn geweest als het thuis niet lukte. Ongeveer de helft van de thuisbevallingen eindigen namelijk alsnog in het ziekenhuis en dat klinkt alsof het er best wel veel zijn. Dit was een overdenking die ik van tevoren natuurlijk ook deed. Maar de veiligheid in het ziekenhuis is in principe ook maar schijnveiligheid. Meestal begint je bevalling gewoon poliklinisch en is daar nog geen gynaecoloog bij aanwezig. Mocht er wel nood aan de man zijn dan moet die ook nog opgeroepen worden en het kan dan ook zomaar zijn dat de beste dokter nog thuis zit te wachten. Jij ligt daar dan wel te ploeteren maar dat betekent niet dat er al een heel medisch team om de hoek van de deur staat te wachten. In de tijd dat die arts ter plaatse moet komen zouden wij zelf ook naar het ziekenhuis kunnen komen en zouden we er nog op tijd genoeg zijn. Tenminste, dat was mijn optimistische gedachte.

Wat ik verder nog hoorde als bezwaar voor een thuisbevalling is de troep die het geeft in je slaapkamer en dat dit iets zou zijn dat je niet zou moeten willen. Ik kan hier heel kort over zijn: welke troep? Ik heb letterlijk niks gezien. Toen Melle geboren was ben ik na een tijdje onder de douche geparkeerd en na een paar minuten kon ik aangekleed en wel plaatsnemen in een heerlijk schoon bed en was er geen enkel spoor meer te zien van de strijd die zich enkele momenten daarvoor had voltrokken. Nog een bijkomend voordeel is dat je niet volledig uitgeput weer een ritje naar huis hoeft te maken (hoewel het ook wel iets magisch heeft om met een gevulde maxicosi door de ziekenhuisgangen gereden te worden, met een grote schreeuwerige ballon “HOERA EEN BABY” aan je rolstoel, op naar huis).

En dan de het euforiegevoel naderhand. Dit gevoel schijnt groter te zijn na een thuisbevalling dan na een ziekenhuisbevalling. Ik heb natuurlijk geen vergelijkingsmateriaal, maar echt, wat ben ik fucking trots op mezelf dat ik dat gewoon even gedaan heb. Ik heb mezelf al eens eerder gepresenteerd als een kleinzerig persoon met angst voor alles dat pijn doet en ik zag het al helemaal voor me dat ik urenlang moest creperen en dan alsnog van voor naar achter opengesneden zou worden omdat ik zo’n miep ben. Als het over kinderen ging dan zei ik ook altijd “eerst maar één en dan zien we wel verder” met de gedachte dat ik na één keer bevallen wel genezen zou zijn en mezelf dat nooit meer aan zou doen. Na deze fantastische ervaring heb ik het gevoel alsof ik er nog wel honderd kan baren, bij wijze van dan.

Wat zou jouw voorkeur hebben, een thuisbevalling of een bevalling in het ziekenhuis?

Ik hoor erg veel dat je toch wel gek zou zijn als je heel middeleeuws niet in het ziekenhuis zou bevallen en ik voelde de behoefte om het een en ander te vertellen over hoe ik mijn thuisbevalling heb ervaren. Mamazoektuit.nl publiceerde al eerder een artikel over de voordelen en nadelen van een thuisbevalling en een ziekenhuisbevalling.

You Might Also Like...

No Comments

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.