Twentymom.nl
Zwanger Zwangerschap

Zwanger: 25 weken

Afgelopen week zag ik in mijn zwangerschapsapp de teller ineens staan op “nog 99 dagen te gaan!” en dat was opnieuw een aanleiding om te realiseren hoe mega snel de tijd gaat. Ik blijf het zeggen, maar er is dan ook niks aan gelogen. Het idee dat ik ook dit keer de 40 weken misschien niet eens ga halen en de geboortedag van baby2 mogelijk dichterbij is dan de datum waar we zo naartoe leven maakt het ineens nog veel spannender.

HONGER

Een van de nieuwste ontwikkelingen deze week is dat ik ineens vreselijk veel honger heb en wel 8 tot 10 boterhammen per dag zou kunnen eten. Ik probeer het echt binnen de perken te houden, maar soms is er geen houden aan en heb ik gewoon de hele dag ontzettende honger. Qua aangekomen kilo’s mag ik niet klagen maar ik vind het gewoon niet nodig om mezelf helemaal te laten gaan. Ik ben dus op zoek naar etenswaar dat vult en niet te ongezond is zodat ik niet ieder uur in de keuken hoef te staan snaaien om mijn maag en baby tevreden te houden. Avocado’s schijnen deze wondere magische werking te hebben dus die worden weer aangesleept.

Onrust

Deze week heb ik ook een afspraak gehad met de verloskundige en het gaat over de bevalling. In principe mag ik volgens de protocollen niet thuis bevallen (iets met geen lift) maar durft de verloskundige het wel aan. En ik heb natuurlijk een sterke vriend die me de trap wel af wil tillen. Maar het herinnert me wel weer aan de placenta die voor de uitgang lag tijdens de twintigweken-echo en het idee dat het hele feest van een natuurlijke bevalling misschien helemaal niet door kan gaan.(Lees: dan wordt het een geplande keizersnede). Het zorgt wel een beetje voor onrust voor de komende weken waarin de groei van de baby zal worden gecontroleerd, er een echo gemaakt zal worden om te checken waar de placenta zich bevindt en ik ook nog op zwangerschapssuiker zal worden gecontroleerd. Er staan dus even wat spannende dingen op het programma.

Weer een labformulier op zak

En daarmee kom ik aan bij het volgende punt, want ik heb weer een labformulier op zak voor de gevreesde glucose tolerantietest. Ik mag vanwege familiaire risico’s op diabetes weer op de nuchtere maag een ontzettend vies suikerdrankje naar binnen werken en twee uur lang met m’n pensje tussen de buik-aaiende bejaarden gaan zitten (ja, al eens meegemaakt) om daarna nog een keer geprikt te worden. Zo kan onderzocht worden hoe mijn lichaam reageert op een grote hoeveelheid suiker en of het verwerkt wordt, of niet. Volgens de protocollen moet ik gecheckt worden, terwijl het voor mij een gevalletje “ik denk niet dat ik het heb” is. Ik vond het bij de zwangerschap van Melle echt geen pretje om dat drankje achterover te moeten gooien en langer dan twaalf uur niet te kunnen eten. Dus ik zie er best wel tegenop. En dan mag ik een week later nog een keer om onder andere m’n ijzerwaardes te laten prikken, want dat kan niet in één keer.

Nog 14 weken te gaan tot de uitgerekende datum, maar wie weet ligt er dan al een kleine baby in onze armen. Of niet. πŸ˜‰

You Might Also Like...

No Comments

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.